موقع بیداد اهریمن به دنیا آمدم

با زبانی بسته و الکن به دنیا آمدم

برف و بوران،خاک و باران،سوز و سرما،ابر و باد

شاعری هستم که در بهمن به دنیا آمدم

مهدی حبیبی

ای تمام سینه ام ماوای تو
مهربانی می شود معنای تو

ساده از من دل بریدی لاجرم
مانده ام با عشق جانفرسای تو

نیستی ، از خاطرم کی می رود
طرح ناز قامت رعنای تو

باد هم نامهربانی می کند
گر نیارد عطر روح افزای تو

در بساط خالی من آه نیست
تا کنم با ناله ها سودای تو

رفتی آرام از میان برفها
یادگاری مانده جای پای تو

مهدی حبیبی

لحظه ای با من نمی مانی فقط دل می بری
در دل محزون من بیهوده منزل می خری

مثل تو سنگین دل هرگز من ندیدم تاکنون
در زمین یا در میان گنبد نیلوفری

ساده بودم فکر کردم عاشق دل بستنی
من ندانستم که هم بی رحم و هم عصیانگری

چون که سوری بود عشقت طبق آئین کهن
می زنی آتش مرا ، از روی آتش می پری

قبل از این پیمان شکن بسیار می دیدم ولی
هیچ تردیدی ندارم کز همه آنان سری

قلب خود را از تو پس می گیرم ای نامهربان
قدر زر ، زرگر شناسد ، قدر گوهر ، گوهری

مهدی حبیبی

گذشتم از خیابانی که می دانم نمی دانیمنم در خویش زندانی که می دانم نمی دانی شده بعد از تو همخوابم غم و مهتاب و تنهایی همین اندوه پنهانی که می دانم نمیدانی تو و لبخند و آرامش در این سرمای تن فرسا من و شبهای بارانی که می دانم نمی دانی جدا از گرمی دستت غبار غصه بنشسته در این ابیات پایانی که می دانم نمی دانی خزان و درد خاموشی ، من و افسوس بی پایان تو و شور غزلخوانی که می دانم نمی دانی غروب و سردی رفتن ، صدای جغد بدطینتدر این شبهای ظلمانی که می دانم نمی دانی مهدی حبیبی

بی وفا طالب عشق از تو شدن بی جهت است
چشم ناپاک تو سرچشمه ی هر معصیت است

معرفت داشته هر دلبر شیرین سخنی
یار من از چه جهت این همه بی معرفت است

هرکه دل داده به دلدار دگر بی تردید
صاحب مرتبه و جایگه و منزلت است

لحظه ای خنده به لب داری و یکدم ناخوش
من ندانم که چه اندیشه در این مصلحت است

بهتر آنست که مهر تو از این سینه رود
دل من خسته از این نعمت و این موهبت است

مرحمت کن تو از این خانه ی دل بیرون شو
جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است

مهدی حبیبی

داغ است دیگر

گاه جا خوش می کند

دریک فنجان ، قهوه تلخ

گاه در یک استکان چای

گاه دردیست

که تا ابد به دل می ماند

مهدی حبیبی

یه صفحه ی زرشکی اسب سفید و مشکی دو تا قلعه ی خالی سربازای پوشالی فیلای پیر و خسته وزیر دلشکسته اسبا همین حوالی یه بازی خیالی چه ظهر دلپذیری عجب شاه و وزیری من و صفحه ی شطرنج یه وضع سخت و بغرنج با اینکه از خیالت یه لحظه دور نمیشم از خونه ی تو اما همیشه کیش کیشم مهدی حبیبی

دلبرم قلب مرا با خنده هایت شاد کن
هرکجا هستی به یادم بی صدا فریاد کن

عطرهایت بوی رفتن می دهد نامهربان
در کنار من بمان ، این خانه را آباد کن

طاقت دوری ندارد ، سینه ی رنجور من
خود شکستی قلب من ، قلبی دگر بنیاد کن

بوده ای با من تمام ماه های سال را
چاره ای بر حالت محزون این خرداد کن

زاده ی اندوه و دردم بی حضورت نازنین
خواهشا فکری بر این اندوه مادرزاد کن

رحم کن بر من که چون مرغی اسیرم در دلت
یا بُکش یا دانه ده یا از قفس آزاد کن

مهدی حبیبی

اون که منو قسم میداد به جونش

افتادم از چشای مهربونش

اون که غرورمو براش شکستم

هرچی بدی کرده چشامو بستم

اون که منو با گریه روبرو کرد

رفت و با یار دیگه گفتگو کرد

اون که منو به دست غم سپرده

غصه ی تنها شدنو نخورده

اون که تموم روز و سال ما شد

واسه همیشه بی خیال ما شد

کاشکی می گفت گناه من چی بوده

دلیل اشتباه من چی بوده

مهدی حبیبی

قصه هامون شروع شدن بدون صبر و خیلی زود همیشه یادمون دادن بوده یکی ، یکی نبود یکی اومد که دل نده یکی دیگه نابلده شروع قصه های ما همیشه زیر گنبده بوده یکی از اولش دوری ولی از اون یکی این قصه های مسخره همیشه بوده الکی قصه که باز به سر میاد کلاغ دربه در میاد با صدتا ترس و دلهره کلاغه از ما دلخوره بخاطر مترسکا می خواد به خونش برسه ولی تو قلب نازکش یه عالمه استرسه زودتر از اینجا پر بزن قصه ی من تموم شدش یکی بود و نبودمو از اینجا برده

حاصل با او نشستن آه بود
زندگانی گرگ و او روباه بود

مثل عمر کودتا در ترکیه
در کنارم بودنش ، کوتاه بود

مهدی حبیبی

امروز که آغوش تو آرامش جانست
فردا که رسد ، مامن و جای دگرانست

دلدار دگر دیدی و از من تو بریدی
تا بوده چنین بوده و تا هست همانست

یک روز هویدا شود و جلوه نماید
آن ماه فروزان که درآن ابر ، نهانست

دلداده تر از من که کسی نیست در این شهر
اینست حقیقت که نه ظن هست و گمانست

شب گشته سحر ، خواب در این دیده نیامد
همسایه ی من خون دل و اشک روانست

بسیار جفا کردی و من شکوه ندارم
چیزی که عیانست چه حاجت به بیانست

مهدی حبیبی

ظهر روح انگیز و تابان آمده

با لبی خندان و شادان آمده

بوی گندمزار ، شالی ، مزرعه

خاک حاصلخیز و باران آمده

نا امیدی پر کشید از سینه ات

شادمانی با دل و جان آمده

دامنت را باز کن با عشوه ای

عطر ناب گل به دامان آمده

کاش چشمانم ببیند لحظه ای

طرح اندامت به دالان آمده

روزهایت شاد و ایامت به کام

پنجمین خورشید آبان آمده

مهدی حبیبی

نیمه شب بیگانه ای با حال خویش

نیمه شب یعنی هراس از گرگ و میش

نیمه شب یعنی سقوط اندر سقوط

نیمه شب یعنی درازای سکوت

فکر آدم ، فکر حوا ، فکر سیب

نیمه شب یعنی خیالاتی عجیب

ابرها در آسمانها در به در

نیمه شب یعنی نخفتن تا سحر

نیمه شب یعنی به دل غم کاشتن

بازهم در سینه آتش داشتن

ذهن ها جولانگه افکار شوم

لشکر غم تا سپیدی در هجوم

نیمه شب یعنی که حُسنی در ختام

زخمهایم باتو غرق التیام

مهدی حبیبی

در پهنه ی آسمان ، کبوتر شده ای
از هرچه در افلاک ، فراتر شده ای

من دانه ی کوچکی که افتاده به خاک
با قامت خورشید ، برابر شده ای

جام لبم از شهد لبت خالی گشت
بهر دگری باده ی ساغر شده ای

در رنگ دو چشمان تو این نکته بجاست
صد البته ای یار ، فسونگر شده ای

از زردی این فصل خزان ترسی نیست
سرسبزی و مانند صنوبر شده ای

هر دفعه که می رسد زمستان ، یعنی
رفتی تو بهار باغ دیگر شده ای

مهدی حبیبی

اینکه او با دگری هست ، حقیقت دارد؟
دل به آغوش دگر بست حقیقت دارد؟

با دل خسته ی من عهد اگر روزی بست
با رقیب آمد و بنشست ، حقیقت دارد؟

اینکه از تلخی ایام مسیرش افتاد
آخر کوچه ی بن بست ، حقیقت دارد؟

هرکه از روی ریا دست به سمتش آورد
می دهد ساده به او دست ، حقیقت دارد؟

از سر حادثه چون چشم به چشمش افتاد
شده از باده ی او مست ، حقیقت دارد؟

یاد باد آنکه وفا داشت به عهدش روزی
اینکه پیمان زد و بشکست ، حقیقت دارد؟

مهدی حبیبی